Mam wrażenie, że pierwsza fala paniki spowodowana koronawirusem minęła. Powoli oswajamy strach, uczymy się z nim żyć. Mam na to swój sposób. Przestałam szczegółowo analizować dane z przeróżnych źródeł podawane na fejsie. Przestałam czytać wszystko, co tylko tematycznie związane było z pandemią. Po prostu żyję dniem codziennym, wypełniając wszelkie powinności, jakie wymusza na mnie zagrożenie.

Dbam o higienę, noszę maseczki i rękawiczki, unikam kontaktu z obcymi. Stworzyłam sobie swój świat zaufanych domowników, skutecznie uzupełniony bliskimi na Skypie i z telefonem przy uchu. Tak, o dziwo, da się funkcjonować! Nie planuję, nie marzę, nie rozpościeram zbyt szeroko skrzydeł i nie unoszę się zbyt wysoko w czasie mizernego lotu, bo wiem, że upadek byłby zbyt dotkliwy. Zaliczam kolejne wyjazdy do Lublina, by zaaplikować sobie zastrzyk lub wlew Daratumumabu. Mój szpiczak na szczęście nie rozbuchał się niebezpiecznie w czasie tej wymuszonej przerwy w leczeniu. Białko z 0,53 g/dl wzrosło tylko do 0,70g/dl. To mieści się praktycznie w skali błędu laboratoryjnego. Kolejny dowód na to, że mam do czynienia z przeciwnikiem opornym na leczenie, ale też leniwym i nieagresyjnym. To może nie cieszy, ale uspokaja.

***

Strach nie zasypia nocą

Kryje się w cichych pokojach

W chrapliwym oddechu śpiących

W szumie włączonego piecyka

Nie prowokuje losu

Boi się ciemności

Przyczajony nadzieją oczekuje świtu

Gdy znowu zdobędzie pole do popisu

To nie heros z silnymi barami

Lecz cherlak z kompleksami i manią wielkości

Z tendencją do krzywdzenia i zadawania bólu

Tylko razem możemy go pokonać

Gdzieś tam na dnie sumienia

Leżą ogromne pokłady możliwości

Trzeba tylko je uruchomić

(B.F.)