No, jest Pani! – przywitał mnie radosny, w co chciałabym wierzyć, głos pana Tomasza. Razem z czwórką innych chorych przyjmujemy jako jedni z pierwszych w tym szpitalu nowy świeżo refundowany lek na szpiczaka, Daratumumab. – Nie było pani ostatnio, już myśleliśmy, że jest pani zdrowa albo… – albo martwa- dokończyłam za niego.

No, mogło być i tak. Co jak co, ale nie brak nam wisielczego humoru. Nawet obrażać się nie ma czego, a i specjalnie zdenerwować także. W końcu to sama prawda. Przed świętami odeszła pani Maria. Rano w Wigilię byłam na jej pogrzebie. Miała 81 lat i siedmioletnią walkę ze szpiczakiem za sobą. Na początku dawali jej tylko kilka miesięcy życia, a i tak żyła dużo więcej. Dzielnie walczyła z tym gadem, aż w końcu nadszedł kres. Każdego z nas to czeka. Chciałabym dożyć tych lat, tak więc żarty o śmierci specjalnie nas nie poruszają. Jesteśmy zahartowani w boju.

No, ale nie o tym…

Chciałam dziś pisać o noworocznych postanowieniach. Śmierć śmiercią, ale planować życie trzeba. Nowy Rok sprzyja podsumowaniom. Ja skupiam się oczywiście na mojej chorobie. W końcu moje życie kręci się wokół niej, warunkuje wszelkie poczynania. Nie sposób od niej uciec czy choć na chwilę zignorować, bo kolejny termin wyjazdu na konsultacje czy zabiegi skutecznie o niej przypomina. Wszystko planuję z myślą o niej, odkładam inne działania, bo z gruntu są mniej ważne czy wręcz nieistotne. Nie miałam zbyt bogatej listy postanowień. Jedno, jedyne to wreszcie nauczyć się myśleć pozytywnie i stosować to myślenie w praktyce. Do tej pory, gdy nawet twierdziłam, że tak robię, to gdzieś w głębi duszy czaił się fałsz. Staram się! Naprawdę się staram, ale i tak gdzieś na ramieniu siedzi ten szeptacz, który psuje mi cały wysiłek. Postanowić a wprowadzić w życie to dwie zupełnie inne rzeczy. Już nie raz się o tym przekonałam. Często nawet boleśnie.

Baśka, myśl pozytywnie! Tylko tyle i aż tyle. Myśl pozytywnie. Nie dopuszczaj do siebie głosu, który szepcze, że może być źle. Że lekarstwo nie zadziała, że skończą się propozycje leczenia, że wysiądą nerki, a wątroba spuchnie od ciągłego trucia. Wierz w to, że kuracja skończy się sukcesem, a remisja potrwa przynajmniej pięć lat (a właściwie dlaczego nie dziesięć). Jutro minie ból głowy, a mdłości już za chwilę. Ale co najważniejsze to, że za kilka lat wynajdą lekarstwo na każdy nowotwór i nie trzeba będzie wysilać się na pozytywne myślenie.